على بن يوسف پس از بازگشت از ميدان نبرد به مراكش آمد ولى غزوات سپاه مرابطين در انحاء مختلف شبه جزيرهء اندلس همچنان ادامه يافت . در همان وقت كه لشكر مرابطين در كنار باروهاى طليطله بود ، دسته‌اى عظيم از ايشان به سردارى امير سير بن ابى بكر والى اشبيليه به سوى غرب به اراضى پرتغال رهسپار شد . اين مملكت مسيحى در كنف حمايت قشتاله تازه پاگرفته بود و در سايهء امير خود هنرى بورگونى داماد پادشاه قشتاله الفونسوى ششم و شوى دختر نامشروعش تريسا ( ترزا ) رشد مىيافت و نيرومند مىشد . پايتخت پرتغال در آن روزها شهر قلمريه بود . از اين‌رو در روايت اسلامى از امير آن به « صاحب قلمريه » ياد شده است . پرتغال در اين روزگاران شامل چند شهر بزرگ اسلامى از ولايت غربى بود . امير سير با قواى خود به جانب بطليوس رفت . سپس لشكر به يابره راند و آن شهر را به زودى بگشود . آنگاه آهنگ اشبونه نمود و بر آن و بر شنتره كه از ضواحى آن بود مستولى گرديد . پس به جانب شمال راند و بر شنترين بر كنارهء رود تاجه غلبه يافت . از فتحنامه‌اى كه به انشاى دبير خود ابو محمد عبد المجيد بن عبدون به امير المسلمين نوشته است ، برمىآيد كه مرابطين نخست به شهر حمله كردند و شهر مقاومت ورزيد . شهر را محاصره كردند تا عاقبت تسليم شد . از مدافعان شهر شمار كثيرى به قتل رسيد و باقى تسليم گرديدند . هركه را كه در آنجا بود اسير كردند . برحسب آنچه در آن نامه آمده ، شنترين يكى از بزرگترين قلاع غربى اندلس بود و به سبب زمينهاى حاصلخيزش ميزان باج و خراج آن از ديگر شهرها بيشتر بوده است . امير سير بن ابى بكر با سپاه خود رهسپار شمال شد تا به نزديكى قلمريه پايتخت آن اميرنشين رسيد . نيروهاى پرتغال به سردارى كنت هنرى را ياراى دفع جنگجويان مرابطى نبود . مرابطين شهرهاى غربى را در سال 504 ه / 1111 م فتح كردند . « 1 »

--> . ابن الكرد بوس ( نسخه ياد شدهء آكادمى تاريخ ، برگ 164 آمده ) است . نيز رجوع كنيد به : همچنين 432 232 p sedivaromlA sol ed . siD y . ceD : aredoC . F 922 . p . III . lov anapsE ed lareneG , tsiH , etneufaL . M ( 1 ) . اين فتحنامه در المعجب مراكشى ص 90 - 93 آمده است .